Beter

stukje glas niet groter
dan mijn pink niet breder
dan mijn duim tot de rand
gevulde voorspoed in een
flesje vol nadruk op kobalt blauw

in die kleine kamer met de kachel
het gebreide kussen, in de houding
op de bank, pen 10 want oma’s ogen
wij mogen niet praten

meestal in bed soms is ze wakker
heeft zichzelf in een stoel gezet
aait zacht over mijn haar, lacht
haar uiterste best, totdat opa

ze trekt en duwt, haar jurk omhoog
over haar knie langzaam haar panty
naar beneden
door de dop verdwijnt de naald
het water tot het streepje oma
mag ik het flesje terugzetten
zij prikt en spuit
voor even aangenaam

Logo-Ingrid-def-witte-achtergrond

Vader

hij houdt zich schuil voor het draaien van de uren
bewegingloos, één met herinnering

in dit leven ademt niets meer wolkjes op het raam
waarin haar naam nog toekomst heeft

buiten verdampt de tijd de jaren
achter gordijnen kijkt hij toe

zodat niemand ziet
hoe leeg de kamer is

Logo-Ingrid-def-witte-achtergrond

Onbereikbaar

maandag het eerste uur
ze loopt door lange gangen
haren hangen voor haar ogen
onbeschreven en offline

in de klas is iedereen gelijk
stil als de leraar roept
de les begint, ze pakt haar boek
in een beweging volgt de groep
geschreven uitleg op het bord

verbonden tot de pauze

daar hoort ze niet
daar hoort ze niets
daar heeft ze geen bereik

na afloop van het vierde uur
loopt ze door lange gangen
schouders hangen afgeladen
haar rugzak weegt van weten

om haar heen kijkt iedereen
door kleine vensters
naar elkaar
vingers sturen razendsnel
het laatste nieuws naar volgers

zij hoort hier niet
zij hoort hier niets
haar status onbekend

maandag na het laatste uur
ze loopt door lange gangen
onbereikbaar als altijd
geheugen vol, verbinding kwijt

Logo-Ingrid-def-witte-achtergrond

Stiftgedichten NRC augustus 2014

Stiftgedichten NRC juli 2014

Stiftgedichten NRC juni 2014

De hut

kom
ik neem je mee
naar mijn vertakte land
waar een ongeziene bron
speels schaduwen strooit
tot ver achter de horizon

ga mee
naar mijn ingepakte stad
waar licht door tere ramen
dieren laat ontwaken
uit mijn hand, jouw stem
brengt ze tot leven

hier schuilen we
zij aan zij, om heel even
onze jeugd voorbij
onttrokken aan het zicht
met macht te spelen
in dit onwerkelijke licht

Logo-Ingrid-def-witte-achtergrond

Stiftgedichten NRC mei 2014

Stiftgedichten NRC april 2014

De zee

op een zonnige dag
deint ze zacht op en neer
haar golven kabbelen kalm

stil en grijs
spetters groen
knikkers blauw
ligt ze daar
een spiegel
hier en daar een wolk

op een dag in de herfst
kent ze geen rust
ze rolt af en aan

woest en grijzer
-witte koppen
spatten geel schuim-
heft ze zich op
hoger en hoger
klaar om toe te slaan

met een vast ritme
trekt ze zich terug
haar handtekening een
wasbord van zand

ze kijkt
naar de zon
ze luistert
naar de maan
ze wacht nooit te lang
ze weet wat ze doet
op gezette tijd wordt
ze weer vloed

Logo-Ingrid-def-witte-achtergrond